Van het concert des levens...

19 December 2018

Ik breng altijd mezelf mee.

Als ik acteer verdiep ik me in een personage en de omstandigheden waarbinnen het verhaal zich afspeelt. Wat is de betekenis van mijn personage in het geheel, hoe verhoudt ik mij tot de anderen, wat wil ik bereiken, en waarom is dat voor mij zo belangrijk. 
Als het over acteren gaat kan ik dit rijtje zo oplepelen en er mee aan de slag gaan. 
In wat ik noem "het echte leven" zou ik het ook wel eens handig vinden om wat houvast te hebben aan bijvoorbeeld een script. Dat ik al weet hoe het gaat aflopen, maar dat ik dat nog even niet hoef te weten in de scenes die daar aan vooraf gaan. Maar zo werkt het niet. Reflecterend op dingen die ik meemaak kan ik die lijn vaak wel zien: de dingen die vooraf gaan aan wat er gebeurt gaan soms heel ongemerkt, maar dan opeens blijkt het allemaal samen tot iets te hebben geleid. 

Het mooie van acteren is dat je dat je kunt bouwen aan je personage. Wat je in het echte leven doet en aanpast, door voortschrijdend inzicht, AHA-erlebnissen, vallen en opstaan kan je voor je personage zelf min of meer bedenken. Ik zeg min of meer, want de kaders van het verhaal kan je niet zomaar uitvlakken. Er is altijd een reden waarom iets gebeurt, alleen geeft een script daarover niet altijd helderheid. Dan mag ik daar mee aan de slag. 

Volgens een van de omschrijvingen op internet is acteren: "Toneelspelen, zonder dat je ziet dat er toneel gespeeld wordt. Je speelt iemand anders dan jezelf." Ik vind dit een fijne omschrijving. Een nichtje van mij kwam eens naar een voorstelling kijken en zei achteraf: "ik vergat helemaal dat jij het was". Dat vind ik een fijn compliment, dan kon ze meeleven met mijn personage. Toch zat er heel veel van mij in die rol. Ik kan mezelf namelijk niet uitschakelen. De manier waarop ik loop, hoe ik kijk, hoe ik beweeg, alles is toch wie ik ben. Alleen schud ik het misschien even wat door elkaar, zet ik mijn hoofd misschien net in een andere stand, maar het is nog wel mijn hoofd. Ik wijzig kleine dingen aan mezelf omdat mijn personage anders doet en wil, en op dat moment belangen heeft die ik niet heb.  En aan mijn belangen heeft mijn personage geen ene donder, om het maar even plat te zeggen. Dus op toneel mag dat niet zichtbaar worden. Dan speel ik echt even iemand anders. En als dat lukt is het gewoon leuk om achteraf te horen: "Wat een bitch ben jij!" Ik ben dat natuurlijk niet, maar mijn personage wel. En die werd blijkbaar geloofd. En ook: er zit dus ook een bitch in mij! 

Hoe je het ook bekijkt, ik breng altijd mezelf mee. En dat is mooi. Daarom kan Hamlet eindeloos gespeeld blijven, omdat elke acteur weer zijn persoon meeneemt. En dat wat van mijzelf is komt weer voort uit dingen waar ik in mijn leven op heb gereflecteerd. Ik vraag me dan af: hoe zou ik doen als ik in deze omstandigheden van het script was? En hup... het wordt persoonlijk gemaakt. En als het 'van mij' is, dan speel ik het geloofwaardig. 

Mooi het?

handtekening-ida




Plaats een opmerking