Intervisie

Uit Tips en Weetjes over Trainingsacteren 8

  

Een paar jaar geleden had ik met een paar collega’s regelmatig contact om over het vak te praten. Intervisie noemden we het. In ons vak kom je niet altijd een collega tegen, loop je ook niet even een deur verder om te sparren. Dat is soms het nadeel van ZZP zijn. Een intervisiegroep is dan een - vind ik - een goed middel om met regelmaat te kunnen praten over het vak, toetsen of je dingen goed doet, uitwisselen en een spiegel voorhouden of krijgen.

In onze bijeenkomsten probeerden we om beurten een model bij de kop te nemen en daar in te gaan graven. Bijvoorbeeld hoe zit het met Belbin. Hoe werkt het precies met al die teamrollen en hoe pas je het toe. Gebruik je het als trainingsacteur? Werkt de trainer er mee? Welke rol zou jij dan kunnen vervullen? Of de Roos van Leary. Kennen we die genoeg en hoe ga je er als trainingsacteur mee om in de training. Het was goed om je er meer in te verdiepen. Ook al dacht ik er veel van te weten, het was goed alles nog weer eens even naar boven te halen.

Zelfhulpmethode

Ons contact is verwaterd toen de locatie waar we bij elkaar kwamen niet meer beschikbaar was. Heel jammer, want ik heb wel behoefte aan een intervisiegroep. Ondanks pogingen is het niet meer van de grond gekomen. 
Op een website vond ik over intervisie de volgende omschrijving: “Intervisie is een zelfhulpmethode waarmee collega's elkaar helpen om beter te worden in hun werk.”

Het woordje ‘methode’ vind ik interessant. Is de intervisie zelf de methode of is er een methode om intervisie goed te laten verlopen? Of zeg je goed te laten werken? 
In mijn beleving ‘deden we maar wat’. Natuurlijk was het uitspitten van modellen waardevol, maar verder praatten we vooral over of we genoeg werk hadden. Er zat geen structuur in de bijeenkomsten.

Op een andere website las ik over een intervisiebegeleider. Hadden we die nodig gehad? Misschien. Ik denk dat het handig was geweest als we vooraf iets meer houvast hadden gehad voor de bijeenkomsten. Niet alleen omdat ze dan misschien niet gestopt waren, maar ook omdat ze dan misschien een betere invulling hadden gehad. 
Elders in het land hebben collega’s van mij al jaren een groep die wel functioneert. Ze hebben bijeenkomsten, een groepsapp, ontmoeten elkaar ook buiten de intervisiemomenten in ontspannen sfeer, leggen problemen voor, geven feedback, kortom zijn er voor elkaar. Ik bewonder dat en zou dat ook willen maar dan met mensen uit mijn eigen omgeving.

Want er zijn altijd wel vraagstukken waarover ik wil sparren met mensen. Ik wil graag gevoed worden door inzichten van anderen te krijgen. Misschien kan ik op die manier ook iets voor anderen betekenen. Wat ik fijn vind aan intervisie is dat ik mijn kijk op het vak kan toetsen en dat er mensen zijn waar ik bij terecht kan om open en veilig over mijn worstelingen te praten. Omdat ik als ZZP wel veel collega’s heb, maar niet altijd binnen handbereik. 
Haarlemse trainingsacteurs, zullen we hier eens over brainstormen?

signatuur


linkedin facebook twitter